Eilandhoppen in Griekenland: Van Samos naar Ikaria

Tekst: Frans Groenendaal (Dit artikel is gebaseerd op een artikel in Griekse Gids Glossy nr 16)

Tijdens deze reis begin ik met een paar dagen op Samos, daarna ga ik met de ferry naar Ikaria, eigenlijk het hoofddoel van deze vakantie.

De reis naar Samos vanaf Schiphol verloopt voorspoedig en al vroeg in de middag landen we op Samos Aristarchos Airport en worden we door een vrolijke taxichauffeur opgehaald voor ‘een ritje van niets’, want het hotel ligt aan de andere kant van het kleine vliegveld. Toch is de chauffeur in staat ons in die paar minuten te voorzien van een aantal tips plus een plattegrond van het eiland, altijd handig. Samos, dat behoort tot de Oost-Egeïsche eilanden, is een eiland zonder massatoerisme. Het is een groen eiland met prachtige zand- en kiezelstranden, lieflijke traditionele dorpen en Samos staat bekend om de wereldberoemde zoete Samos-wijn. De chauffeur blijkt blij te zijn met Nederlanders. “Nederlanders openen en sluiten het seizoen op Samos” vertelt hij met een gulle glimlach. Welkom op Samos dus! We worden in het hotel hartelijk welkom geheten door de Nederlandse eigenaresse. We krijgen een leuke kamer met een prachtig uitzicht op de Egeïsche zee. We zien ook dat we vanaf het hotel zo het strand op kunnen lopen. Je kunt hier in slaap vallen met het geluid van de golven op de achtergrond. Het is een mooi vooruitzicht. Potokaki is een kleine badplaats met een goed georganiseerd en lang kiezelstrand. Het ligt op zo’n kwartier lopen van Pythagorion, een bekend dorp op Samos. In Potokaki zijn alle benodigde voorzieningen zoals winkels en restaurants aanwezig. Kortom, hier gaan we niets tekortkomen.

We lopen direct na het ontbijt (met een heerlijk uitzicht op de zee) naar Pythagorion en huren daar uiteraard een scooter, er is aanbod genoeg. We zien direct dat dit een heel levendig en leuk dorp is met een gezellige boulevard. Ook zien we dat fietsen in Griekenland steeds populairder wordt, we zien er redelijk wat. Op het vliegveld raakte ik aan de praat met een Nederlandse man die ook naar Samos vertrok. In de hoofdstraat van Pythagorion komen we elkaar weer tegen. Martin uit Almere, gaat al 5 jaar naar Samos en verblijft dan een groot aantal weken in een studio in de hoofdstraat. Hij kan zo reisleider worden want hij vertelt in no-time alle ins en outs van Pythagorion en Samos. Ik merk dat hij ontzettend trots is op dit eiland. Het is tijd om een klein stuk van Samos te ontdekken. We starten met een heerlijke rit met de scooter van een half uur door het heuvelachtige binnenland naar het lieflijke dorp Mytilinioi. Dit dorp is gesticht door inwoners van Mytilini op het eiland Lesbos. Door het dorp loopt een lange rechte weg met een aantal imposante herenhuizen. Uiteraard stoppen we bij het intieme dorpsplein, waar we al genietend van een heerlijke frappé uitkijken op de imposante Christos-kerk. We maken een wandeling door het dorp en zien nog meer kerken en mooie huizen. Wat een rust straalt dit dorp uit. Op het dorpsplein zou je zo een uur of wat kunnen blijven zitten om te genieten van het Griekse dorpsleven. Dat doen we uiteraard niet want ook Pythagorion staat vandaag op het programma. Dit is een gezellig en vooral levendig dorp, genoemd naar de Griekse filosoof en wiskundige Pythagoras die hier is geboren. De stelling van Pythagoras, a²+ b²= c², is een van de bekendste stellingen in de wiskunde. Vele scholieren in de hele wereld hebben deze stelling ongetwijfeld moeten leren voor hun examen wiskunde. Uiteraard staat er een mooi en uiteraard veelvuldig gefotografeerd standbeeld van deze wijze man op een prominente plek in de haven. Pythagorion heeft een mooie lange boulevard met vele gezellige (cocktail)bars en restaurants. ’s Avonds is het hier uiteraard flaneren geblazen en gezellig druk. In de omgeving van Pythagorion bevinden zich een groot aantal zand- en kiezelstranden. Bij de ingang van het dorp bevinden zich de Romeinse baden en de muur van Polykratis, ooit alleenheerser van Samos. We nemen plaats bij Kafenion O Stathmos bij het begin van de hoofdstraat en bewonderen het dagelijkse leven van Pythagorion. Deze oude authentieke taverne is eigendom van Judith en haar echtgenoot, zij is werkzaam bij de receptie van ons hotel. Het is een van de oudste tavernes van Pythagorion. En wie komen we daar weer tegen? Martin uit Almere. Hij stelt ons voor om gezamenlijk naar de fameuze “Blue Street” te lopen. “Als je het niet weet is die best moeilijk te vinden” verklaart hij met een glimlach. Als we aankomen bij de “Blue Street” zien we dat we pech hebben. Men is de straat aan het verven, blauw uiteraard. Gelukkig kunnen we wel wat mooie foto’s maken. “Wat zal het hier in het hoogseizoen druk zijn” besef ik. Maar ja, iedereen wil de leuke en mooie plekken bezichtigen die een bestemming heeft. De “Blue Street” lijkt wel een schilderij. We bewonderen ook nog de zogenaamde “Flower Street”. Na een Mythos bij O Stathmos als dank voor de korte rondleiding nemen we afscheid van Martin en wensen elkaar een aangenaam verblijf toe. Helaas zijn we er niet aan toegekomen het beroemde klooster van Pagia Spiliani te bezoeken dat op een heuvel in een grot ligt. Dat bewaren we dus maar voor ons volgende bezoek aan Samos. Daarna is het relaxen geblazen op het strand voor het hotel en nemen we uiteraard een heerlijke duik in de uitdagende zee. Wat een luxe, zo van je kamer naar het strand.

Vroeg in de middag gaan we met de taxi naar de haven van Karlovassi voor de ferry naar Ikaria. We rijden in een dik uur helemaal naar de andere kant van het eiland terwijl de chauffeur onderweg een monoloog houdt over alle dorpen die we passeren: geweldig! Deze filosofische man is ook super trots op dit mooie eiland. Samos blijft op onze Griekse to do list lijst staan, we hebben er nog maar zo weinig van gezien.

De ferry komt precies op tijd aan en de tickets op de “wallet” van mijn iPhone maken de toegang erg gemakkelijk. Het is best druk op de ferry, morgen zijn er namelijk landelijke verkiezingen. Langzaam zien we Samos in verte verdwijnen. Als we na een heerlijke boottocht van ongeveer twee uur de kleine haven van Evdilos op Ikaria in zijn gevaren en de ferry verlaten zien we een vrolijke man (Theo) staan met een groot bord met Griekse Gids Reizen erop vermeld. Inwoners van Ikaria schijnen bekend te staan om hun gastvrijheid: dit is een mooi begin! We stappen in het busje en gaan op weg naar ons hotel in het kleine dorp Armenistis. Het wordt nooit saai, want nu krijgen we een spervuur aan informatie van Theo over Ikaria op ons afgevuurd, schitterend. Zo vertelt hij dat Ikaria 58 dorpen heeft met zo’n 10.000 inwoners. Ikaria is een heel bijzonder en interessant eiland. Het is één van de vijf zogenaamde “Blue Zones” in de wereld. Op vijf plaatsen in de wereld worden mensen ouder dan gemiddeld. Naast Ikaria zijn dat Okinawa (Japan), Loma Linda (Californië), Nicoya (Costa Rica) en het Italiaanse eiland Sardinië. Het is een welbekend maar vooral bijzonder fenomeen. Een derde deel van de inwoners van Ikaria wordt 90 jaar of ouder. Men zegt wel eens dat inwoners van Ikaria vergeten te sterven. Wat een vooruitzicht! Hoe komt dit nu? Mensen op Ikaria maken zich niet zo druk, zijn grotendeels zelfvoorzienend, eten dus grotendeels gezonde producten die ze zelf verbouwen (het zogenaamde mediterraanse dieet), hebben een rijk sociaal leven, zijn veel buiten (onder de Griekse zon), bewegen veel en hebben weinig of geen stress. Mede daardoor komen ernstige ziekten zoals kanker en hart- en vaatziekten hier veel minder voor. Ook op latere leeftijd zijn de meeste inwoners van Ikaria nog actief en sterk. Vaak maakt men zich ook niet zo druk om de tijd. Ook alcohol kan trouwens onderdeel zijn van het leven in Ikaria, men drinkt meestal één of twee glazen rode wijn per dag, dat schijnt ontspannend te werken. Op YouTube staat een erg leuke documentaire van 10 minuten van het Amerikaanse ABC News over Ikaria met als titel “Greek Island a Fountain of Youth”. Op Netflix staat een documentaire genaamd “The Secrets Of The Blue Zones”. Het klinkt allemaal erg interessant. Verhuizen dan maar?

Ikaria behoort net als Samos tot de Oost-Egeïsche eilanden. Tussen Samos en Ikaria ligt Fourni, een archipel van 21 erg kleine eilanden. Ikaria heeft veel dorpen die in de bergen liggen, dat heeft te maken met de aanvallen van piraten, honderden jaren geleden. Later is men aan de kust ook dorpen gaan bouwen die wat nieuwer zijn en tegenwoordig interessant zijn voor toeristen. Massatoerisme is in Ikaria echter niet aanwezig, mede vanwege het feit dat Ikaria geen internationaal vliegveld heeft. Het heeft wel een klein vliegveld van waaruit je vluchten van en naar bijvoorbeeld Athene kunt boeken. De hoofdstad van Ikaria is Agios Kirykos, gelegen aan de zuidoostkust.

 Ons hotel is gelegen aan zee aan de rand van het dorp. Vanuit onze prachtige kamer kijk je zo op de zee en als je geluk hebt zie je in de verte het bekende mastiek-eiland Chios liggen. Voor de kamer kun je ook nog op een knus terrasje zitten. Het is tijd voor een korte verkenning van Armenistis. Het blijkt echt een schilderachtig dorp. Knus, klein, pittoresk en dus ontzettend leuk. Er zijn een aantal restaurants en tavernes, een kleine haven, een klein dorpsstrand en dat is het. Een paar honderd meter van het dorp liggen de twee grotere schitterende zandstranden Messakti en Livadi. Nadat we voor de komende dagen een scooter hebben gehuurd nemen we plaats in de eerste taverne die we tegenkomen en genieten van de hier heersende rust.  

Na het uitstekende ontbijt nemen we eerst een duik in het mooie zwembad en genieten al liggend op de prima ligbedden van het betoverende uitzicht. De eerste rit met de scooter op Ikaria brengt ons naar Cristos Raches. Dit is een erg populair en authentiek bergdorp in het binnenland. Het is een avontuurlijke rit door de bergen op een goed begaanbare weg. Langs de weg zien we vele imposante rotspartijen met steile ravijnen. We zien vele bijenkasten, zoals zoveel andere Griekse bestemmingen produceert ook Ikaria een prima kwaliteit honing. Nadat we het pittoreske dorp Agios Dimitrios zijn gepasseerd arriveren we in dit best wel bekende dorp. Cristos Raches staat in Griekenland bekend als ”het dorp waar tijd geen rol speelt” en “het dorp dat nooit slaapt”. Het verhaal gaat dat je hier 24 uur per dag naar een winkel kan lopen, het is hier altijd open. Best wel makkelijk eigenlijk als je wat hebt vergeten te kopen. Cristos Raches wordt gedomineerd door dennenbomen, olijfbomen en platanen, maar ook door het erg gezellige dorpsplein, gelegen in de schaduw van platanen, vol met tavernes met veel zelfgemaakte producten. We lopen door de smalle straatjes en zien erg leuke winkeltjes. Net als de tavernes verkopen ook de winkeltjes “homemade products”. Wat straalt dit dorp een ongekende rust uit! Uiteraard nemen we plaats bij een taverne op het mooi geplaveide plein en genieten van de Griekse specialiteiten. We zien dat er ook bars zijn in het dorp, in de zomer worden hier regelmatig feesten, festivals en andere culturele evenementen georganiseerd, soms komen er zelfs duizenden mensen op af. Het uitgaansleven schijnt hier dus prima te zijn. Je zou ook op dit knusse plein zo de gehele dag kunnen blijven zitten om alleen maar om je heen te kijken. We zien veel oudere Grieken, zittend voor de tavernes en genietend van een frappé. Dit is een dorp dat je gezien en vooral gevoeld moet hebben als je Ikaria bezoekt. Heel speciaal!

Na Cristos Raches gaan we op weg naar Moni Mount, we blijven in het binnenland. Via wat kronkelwegen, met af en toe een adembenemend uitzicht op de zee, komen we aan bij dit mooie klooster. De natuur bij dit klooster is schitterend: dennenbossen, platanen en uiteraard olijfbomen. We zien ook veel stromend water met een meertje. Moni Mount is in 1460 gesticht toen een bewoner uit de regio van de Heilige Moeder had gedroomd die hem had verteld dat er een icoon van haar in de bergen begraven zou liggen. Dit icoon is in de kerk te bezichtigen. Er staat een kerk op het terrein die bestaat uit drie afzonderlijke kleinere kerken. Moni Mount was oorspronkelijk een vrouwenklooster, tegenwoordig is het een mannenklooster. Na Moni Mount rijden we verder het binnenland in voor een bezoek aan Moni Theoktistis. Dit is een van de meest opvallende kloosters op Ikaria, gewijd aan de heilige Theoktistis uit Lesbos, de beschermster van het eiland Ikaria. Het klooster ligt vlakbij het dorpje Pigi. De omgeving van dit klooster is paradijselijk. Je loopt tussen bloemen en helgroene bomen. De kleine kerk is schitterend met muurschilderingen van diverse heiligen en Jezus Christus. Deze schilderingen zouden in 1688 het werk zijn geweest van de schilder Chatzis Pantelis Anagnostou. Het kerkje zelf schijnt rond 1500 te zijn gebouwd. Als we een stukje doorlopen zien we een kleine kapel, liggend tussen twee gigantische rotsen. Dit bouwwerk is een waar kunstwerk. Het ziet eruit als een sandwich. Geweldig! Het schijnt een van de meest gefotografeerde bezienswaardigheden van Ikaria te zijn. Er heerst ook hier weer een serene rust. Jamie Oliver, de bekende Engelse televisie-kok en schrijver van vele kookboeken is ook ooit langs geweest bij Moni Theotoktis, nieuwsgierig als hij was naar de bijzondere eetgewoonten op Ikaria. Op YouTube staan een paar leuke filmpjes met als titel “Cracked Wheat Soup in Ikaria, Jamie’s Super Food” en “Eating Goat In Greece, Jamie’s Super Food”, beide uiteraard opgenomen in Ikaria.

In de avond eten we bij een echte Griekse taverne aan de kleine haven. Griekser kun je het niet hebben. Wederom genieten we van het leven op Ikaria. Ik raak steeds meer overtuigd van de “Blue Zone”. Na een drankje aan de bar in het hotel zitten we nog even buiten op het terras voor onze kamer, luisterend naar het geluid van de golven die tegen de rotsen klotsen.

Na het uitstekende ontbijt is het tijd voor een redelijk lange rit langs de kust naar Karavostamo. We rijden langs de twee zandstranden van Armenistis en stoppen eerst in Avlaki. Dit dorp ligt op de helling van een groene heuvel. Via een erg smalle weg vol met haarspeldbochten komen we aan bij de kleine haven. Vele vissersbootjes komen aanvaren, hopelijk met een goede vangst. We zien hier amper toeristen. We klimmen terug naar de grote weg, de scooter redt het net, en vervolgen onze weg naar Kampos, een dorpje vlak voor Evdilos. Kampos heeft een mooi wit zandstrand. Ook hier zien we erg weinig mensen op het strand, al staan er wel parasols en ligbedden. Daarna rijden we Evdilos binnen. Evdilos is eigenlijk rondom de haven tegen een heuvel aangebouwd. De bouw begon pas na 1830 toen de angst voor piraten was verdwenen. Als we aan de haven langs het water een frappé bestellen weet een barmedewerker te vertellen dat de huizen, hotels en appartementencomplexen op de grote heuvel veel later achter de oude kern zijn gebouwd. Daardoor heeft het toerisme een grote boost gekregen. Sowieso is Evdilos een levendig dorp omdat de ferry’s uit bijvoorbeeld Samos, Fourni en Piraeus hier aankomen. Rondom de haven zien we veel (vis)restaurants, bars, tavernes en winkels. Het is erg leuk om vanaf de haven de smalle straatjes met de traditionele huisjes in te lopen. We zien aardig wat (binnen)terrasjes met vele kleurrijke bloemen. Na Evdilos rijden we, genietend van het uitzicht op de azuurblauwe zee aan de linkerkant, door naar Karavostamo. Het is een rit met vele lange bochten. Het is weekend en het valt op dat we amper verkeer tegenkomen, het is best wel een vreemde gewaarwording. Als we aankomen zien we direct de imposante kerk van Agioi Anargiri. Karavostamo is in het hoogseizoen vooral bij Grieken populair. In de kleine straten met kleine huizen zitten een aantal erg leuke tavernes. We nemen plaats op een terras voor een feta saganaki en lachen om een aantal oma’s die hun (waarschijnlijk) kleinkinderen bezighouden.

Daarna wandelen we door het dorp dat zoals zovele dorpen op Ikaria ook weer tegen een heuvel is aangebouwd. Karavostamo is echt een traditioneel dorp met een kleine haven waar vroeger veel schepen hun anker uitgooiden. Als we een aantal tavernes binnenlopen lijkt het wel alsof daar de tijd heeft stilgestaan. Helaas kunnen we hier niet te lang blijven, het is al avond en we willen absoluut voordat het donker is weer in Armenistis zijn. Na het bezoek aan het uitstekende restaurant Mary Mary in de hoofdstaat van Armenistis heb ik aan de bar van het hotel een leuk gesprek met Dimitris, mede-eigenaar, samen met zijn zus Antigoni en moeder Despina. “Het hotel heeft een interessante ontstaansgeschiedenis” verklaart hij met een brede glimlach. “Mijn grootouders hielden op de grond waar nu het hotel staat geiten en kippen en hadden er ook een tuin waarin groenten werden verbouwd. Mijn ouders zeiden toen tegen mijn grootouders dat het misschien beter zou zijn als er mensen in de plaats van dieren van dit waanzinnige uitzicht gingen genieten. Mijn ouders zijn toen begonnen met de bouw van dit hotel. Zo is dit hotel ontstaan dus”. Uiteraard vraag ik Dimitris naar de zogenaamde “Blue Zone”. Lachend begint hij te vertellen over zijn grootouders: “Mijn grootvader deed tot zijn honderdste (!) de reserveringen van het hotel, hij overleed helaas toen hij 102 jaar oud was. Mijn grootmoeder heeft tot haar negentigste de tuinen van het hotel onderhouden, zij is inmiddels 95 jaar oud. Dat zegt genoeg” zegt hij. “Overigens zullen de komende generaties wel een verandering teweegbrengen” voegt hij toe. “De jonge generaties reizen makkelijker naar bijvoorbeeld Athene, eten fastfood, gebruiken veelvuldig een mobiele telefoon, kijken veel meer televisie, bewegen denk ik minder en hebben waarschijnlijk wat meer stress dan de oude generaties. Het is dus de grote vraag of de Blue Zone van Ikaria op termijn stand zal houden” zegt hij tot slot.

We bezoeken we Gialiskari, dat moet je wel even gezien hebben. Dit is een leuk en redelijk levendig vissersdorp met een knus strand. De huizen van het dorp liggen zo goed als verscholen tussen bomen. Het lijkt wel een schilderij. Wat ook op een schilderij lijkt is het niet te missen beroemde blauwwitte kerkje aan de haven, prachtig gelegen met de helblauwe zee op de achtergrond. Dit kerkje is op veel ansichtkaarten te zien. Uiteraard maken ook wij er ook wat foto’s van. Opvallend: er is hier niemand te bekennen. Nadat we een van de terrasjes van Gialiskari met een bezoek hebben vereerd rijden we terug naar het hotel, parkeren de scooter en lopen richting de twee mooie stranden Livadi en Messakti. Deze twee stranden worden algemeen beschouwd als de twee mooiste stranden van de Egeïsche zee. In het hoogseizoen worden ze dan ook veelvuldig bezocht door Grieken. Messakti is een werkelijk prachtig breed strand. Er zijn een paar gezellige beachbars waar je heerlijk kunt relaxen. Dat doen we dan ook en genieten van de loungemuziek op de achtergrond. Aan de rechterkant in de verte zien we het blauwwitte kerkje van Gialiskari nog liggen. Dit is een zandstrand waar het niet al te snel diep wordt, ideaal dus voor gezinnen met kinderen. Het is een georganiseerd strand met strandstoelen en ligbedden. Bij voldoende wind is dit strand ook geschikt om te surfen, er zit zelfs een heuse surfschool. Hierna lopen we naar Livadi, ook al zo’n mooi strand. Net als Messakti is ook dit strand een prima georganiseerd zandstrand met ligbedden, parasols en een erg leuke beachbar Ammos waar de reggae muziek uit de speakers komt. Grappig: de mensen op de ligbedjes op het strand worden vanuit Ammos bediend, dat is best wel een eind lopen voor de jonge ober, zijn stappenteller zal eind van de dag wel zijn ontploft. Het water wordt langzaam diep dus ook dit strand blijkt ideaal voor gezinnen met (kleine) kinderen. Als we naar de achterkant van het strand lopen zien we dat daar een paar meertjes zijn gevormd door water dat uit de bergen komt. In die meertjes zien we honderden kleine zoetwater schildpadden. Als we naar de meertjes toelopen komen er tientallen uit het water en lopen door het zand naar ons toe. We lopen maar weer snel weg, het is wel een erg indrukwekkend gezicht. Volgens een Griekse mevrouw die op het strand ligt en hier in de zomer elke dag even komt zwemmen “wonen” de schildpadden hier al jaren. Het is erg leuk om te zien. Het is weer eens wat anders dan bijvoorbeeld de Caretta Caretta schildpadden in Zakynthos.

Aan het eind van de middag bezoeken we het niet georganiseerde piepkleine dorpsstrand van Armenistis waar vooral locals even lekker komen genieten. In de avond bezoeken we taverne Baido aan de hoofdstraat voor wederom een authentieke Griekse maaltijd. Op weg naar Baido zien we bij een huis de sleutels in de deur zitten. Navraag bij de vrouwelijke ober leert ons dat dit niet echt bijzonder is. We krijgen van haar de specialiteiten van de avond op een blaadje van een notitieblok. Een aantal zijn er doorgestreept, die zijn natuurlijk uitverkocht, op zich een prima teken want alles is dan meestal vers. De specialiteiten smaken voortreffelijk. Het is bekend dat de inwoners het liefst gezonde producten eten die ze zelf hebben verbouwd. Dat geldt ook voor veel dingen die hier worden gedronken. We drinken de afgelopen dagen sinas en lemon uit Ikaria, bier uit Ikaria en uiteraard wijn uit Ikaria: hoezo self-supporting?

Het is weer tijd voor een scooterrit, een korte rit naar Nas. Dit wordt door vele mensen gezien als een van de mooiste plekken van Ikaria. Het ligt op ongeveer 3 kilometer van Armenistis. Als we aan komen rijden zien we het strand beneden in de diepte tussen twee grote rotspartijen liggen. Het uitzicht is adembenemend. Het riviertje Chalaris mondt hier uit, al zien we niet echt veel water uit de bergen naar beneden stromen, we zien wel achter het strand een groen meertje. Dit is ook het einde van de gelijknamige kloof, een kloof die bij veel wandelaars redelijk populair is zo constateren we. Uiteraard lopen we naar het strand, dat is wel een avontuurlijke uitdaging over een ongelijk stenen “pad”. Deze wandeling is uiteraard ongeschikt voor wie slecht ter been is. Als we na een dikke 5 minuten beneden komen zien we pas hoe mooi dit strand werkelijk is. Het is niet georganiseerd, dat is misschien maar beter ook. Het zou de schoonheid aantasten. We nemen een duik, drogen heerlijk op in de zon en beginnen na een dik uur aan de klim terug die in de brandende zon uiteraard wat langer duurt. Vlak bij het strand zijn de ruïnes te zien van de godin Tavropoulou Artemis die in de oudheid zeer geliefd was op Ikaria. Nas heeft een aantal leuke tavernes met uitzicht op de zee of op het mooie strand. Omdat bekend is dat de zonsondergangen hier zo indrukwekkend zijn, nemen we plaats bij taverne Artemis. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op het strand. We zien een groep jongeren naar beneden afdalen en aan het einde van het strand gaan ze heerlijk naakt de zee in. Als de zon ondergaat beseffen we dat we op de eretribune zitten. De trotse ober, die ons in de middag een ongelooflijke zonsondergang had beloofd, moeten we gelijk geven. Het is een onvergetelijke ervaring. En dan hebben we hier ook nog een heerlijke maaltijd genuttigd, wat wil je nog meer.

Vandaag vertrekken we met de ferry vanuit Evdilos naar Mykonos. Als we de scooter hebben ingeleverd hebben we nog een paar uurtjes en kunnen het niet laten nog even naar de Ammos beachbar te lopen en de kleine schildpadden te bewonderen. Armenistis is ons erg goed bevallen! Daarna stappen we de taxi in en rijden in de loop van de middag naar Evdilos. Weer is de ferry precies op tijd en na een kleine twee uur zien we in de verte Mykonos verschijnen, de witte huisjes op de heuvels zijn al snel zichtbaar. Vanaf Mykonos zullen we over een paar dagen terugvliegen. In mijn volgende reisverslag vertel ik meer over Mykonos en ons bezoek aan het eiland Delos.