Na 12 dagen vakantie, zagen wij opeens vluchtelingen

Door Jorgos Nikolidakis

Toen we in februari onze vakantie naar Rhodos boekten, speelde de kwestie ‘vluchtelingen’ in Europa niet echt. De boekingen naar Griekenland verliepen in die periode en de periode daarvoor uitstekend en Griekenland was het meest “booming” vakantieland in Europa. In de Nederlandse media, ging het toen wel over de Griekse schuldencrisis, toen nog in mildere vorm.

In juni gingen de Nederlandse media totaal los en lieten zich zeer negatief uit over vanalles en nog wat, dat met Griekenland te maken had. De halve waarheden in de Nederlandse kranten kenden een negatief hoogtepunt, ook over de vluchtelingenkwestie. Men probeerde Griekenland te raken waar men maar kon, erger nog, men probeerde systematisch de motor van de kwakkelende Griekse economie te raken, namelijk het toerisme. Griekenland moest op alle fronten buigen.

Om dit te bereiken gebruikten de media ook de vluchtelingenkwestie en kranten kopten titels als: “Griekse eilanden overspoeld door vluchtelingen”. Nederlanders haakten toen massaal af en boekten vakanties naar andere landen omdat ze misschien een vluchteling op de Griekse eilanden zouden tegenkomen. Helaas weten vele Nederlanders niet dat Griekenland meerdere zeeën heeft waar honderden eilanden liggen, eilanden die de mensensmokkelaars uit Turkije nooit zouden gebruiken om hun ‘prooien’ te brengen. In juni en juli reisden we naar Naxos, Santorini, Folegandros, Amorgos en Ios en kwamen niet één vluchteling tegen. Nu zitten we 12 dagen op Rhodos en zijn nog niet één vluchteling tegengekomen… tot gisteren. En dat was niet op Rhodos, maar op het naastliggende eilandje Chalki waarheen we een boottrip maakten.


Nimborio Chalki

Toen we gisterenochtend de catamaran van Dodecanese Seaways van Rhodos stad naar Chalki namen, wisten we nog niet wat voor een eiland het zou zijn. We hadden leuke dingen gehoord over Chalki en hadden er ontzettend veel zin in. Na een uur en twintig minuten varen, kwamen we in Chalki aan en inderdaad, wat een schilderachtig stadje is Nimborio! Nimborio is het enige stadje op het eiland, waar kleurrijke huisjes met rode dakpannen voor de sfeer zorgen.

Aan het haventje gingen we bij een cafetaria zitten en bestelden frappé en jus d’orange. Wat een mooie belevenis om daar te zitten en al het mooie om je heen te bewonderen. We bestelden ook wat Griekse gebakjes zoals chocolatopita en galaktoboureko, het was heerlijk.

Vooraf hadden we gehoord dat er een zeer mooi zandstrand op 10 minuten wandelen van de haven was en bij een souvenirwinkel vroegen we de weg ernaartoe. We wandelden de lichte helling naar boven en kwamen voorbij de school van het eiland. Het was daar zeer rumoerig en er waren een honderdtal mensen en kinderen op het schoolplein, we beseften; dit zijn vluchtelingen! We waren verrast. Aan het schoolhek zag ik toeristen met ze praten. We liepen langs het hek en wat ons opviel was dat al deze mensen zeer netjes waren. Kinderen speelden met een bal, moeders zaten in de schaduw. Opvallend waren de vele jongeren, studentachtige types. Een jonge man met een staartje zwaaide vriendelijk naar ons en zei ‘Have fun at the beach’ . We zwaaiden terug.


Het schoolpleintje van Chalki

Een paar minuten laten waren we op het mooie zandstrand, genaamd Pontamos. In de baai zagen we een achttal jachten, wat een contrast met de vluchtelingen 100 meter verder! Aan het strand bevindt zich een leuke beachbar en restaurant. Wij konden het niet laten en wilden meer weten over de vluchtelingen. De eigenaar van het restaurant vertelde ons dat Turkse mensensmokkelaars om de twee dagen een honderdtal vluchtelingen, vooral Syriërs,  aan de andere kant van het eiland droppen. ‘Vroeger waren het maar 100 mensen per maand’ en hij vervolgt ‘het zijn vooral jonge, intelligente mensen die voor hun leven vluchten. We proberen de mensen die het nodig hebben te helpen en eten en drinken te geven. Veel gezinnen brengen dagelijks eten en drinken naar hen toe en er zijn een paar rijkere eilandbewoners die hun hand dieper in de zak steken en deze mensen helpen. De meeste vluchtelingen zijn echter welgesteld en hebben geld. Enkele malen per dag gaan onze dorpsgenoten voor ze naar de supermarkt om boodschappen voor ze te doen, water, melk, brood en andere producten worden voor ze gehaald. Zelf mogen ze niet naar buiten. Om de dag worden ze dan opgehaald en met grote ferries naar Rhodos gebracht en vanaf daar naar Athene’.

In de loop van de middag loop ik terug naar de school. Ik wil namelijk met ze praten en luisteren naar hun verhaal. Toen ik de school naderde was het opvallend stil, vreemd, vanochtend was het nog rumoerig. Op het schoolplein liggen overal slaapzakken en drinkbekers. Ik zie ook zwemvesten, maar geen vluchteling te bespeuren!

Tegenover de school komt toevallig uit een huis een jongeman die op een brommertje stapt. Hij heet Valantis en woont daar bij zijn ouders. Ik vraag hem ‘Zijn de mensen opgehaald?’. ‘Een uur geleden’ antwoordt hij, ‘ze worden nu naar Rhodos gebracht’ . Ik wil meer weten en stel hem nog meer vragen. Valantis vertelt: ‘We willen deze mensen helpen, omdat deze mensen slachtoffer zijn van een oorlog, het zijn mensen zoals jij en ik, die er niks aan kunnen doen. Stel je voor dat wij in hun situatie zouden belanden en dat we voor ons leven moesten rennen en vluchten? En hoe zouden we het vinden als we als minderwaardigen behandeld zouden worden door mensen van andere landen? Daar wil je toch niet aan denken! Tussen de mensen zitten ook veel welgestelde mensen van hoog intellectueel niveau, ze hebben alles achter gelaten en weten niet wat ze te wachten staat’.


Buurjongen Valantis op zijn scooter

Even later doe ik de ijzeren deur van het schoolplein open en loop het schoolpleintje op waar ook een typisch wit Grieks kapelletje staat. Ik wil even het gevoel hebben van wat het is om als vluchteling op een schoolpleintje opgesloten te moeten blijven totdat je opgehaald wordt. Het gevoel dat mensen van buiten het hek naar je kijken alsof je een minderwaardig buitenaards wezen bent en dat terwijl je zelf weet dat je niet minder bent dan degenen die buiten lopen. Ik maak een aantal foto’s op het pleintje om ook jullie een beeld te geven van de omgeving, nadat de vluchtelingen vertrokken waren. Foto’s van de vluchtelingen hebben we niet gemaakt, dat verdienen die mensen niet, het zijn geen dieren die in een dierentuin vastzitten.


Achtergelaten spullen van vluchtelingen

Aan het einde van de middag stappen we weer op de boot om naar Rhodos te varen. Het was voor ons een heel interessante en leerzame dag die wel twee gezichten had; het toeristische gezicht van het mooie eiland en aan de andere kant het gezicht van de vluchtelingen. Een dag om nooit meer te vergeten.

Meer over Griekenland»

 


Griekenland vakanties

Hotel Sunrise Resort - logies en ontbijt

Bekijken

Hotel Sunrise Resort - logies en ontbijt
Lesbos
Molyvos
Terra Maltese

Bekijken

Terra Maltese
Mykonos
Ftelia
Madouri

Bekijken

Madouri
Lefkas
Nidri
App. Stella

Bekijken

App. Stella
Lefkas
Geni
© De Griekse Gids 2000-2019