Fly & Drive Parga, Ioannina & Zagori

Dit verhaal kun je ook lezen in Griekse Gids Glossy nr. 18 - Zomer 2026

Het is september als we op de luchthaven van Schiphol in het vliegtuig stappen voor onze reis naar de luchthaven Aktio, bij Preveza. We gaan naar bijzondere bestemmingen: Parga, Ioannina-stad en Zagori. We gaan daarna ook nog naar Lefkas, maar daarover vertellen we meer in het volgende artikel. Na een aangename vlucht van tweeënhalf uur landen we en nemen we onze huurauto in ontvangst. De zon schijnt, de lucht is strakblauw, we zijn weer “thuis”.

Onze eerste bestemming is Parga. We zijn te gast bij onze vriend Vangelis. Na een hartelijk welkom en een drankje met de gastheer, maken we direct een wandeling door dit schilderachtige stadje. We slenteren door de straatjes, vinden een gezellig terrasje aan de haven en bestellen wat lekkere gerechtjes om weer helemaal in de Griekse sfeer te komen. We genieten van het uitzicht op de bootjes in de baai en op het kasteel van Parga dat hoog boven ons uittorent.

Parga is een badplaats die veel te bieden heeft: levendige gezelligheid, sfeervolle tavernes en cocktailbars, prachtige stranden en een betoverend stadje dat wordt omringd door een groen, heuvelachtig achterland. Zodra je hier aankomt en neerstrijkt op een terrasje, weet je meteen dat je goed zit. Het enige nadeel is dat veel mensen dit leuke plaatsje inmiddels kennen en het daardoor in het hoogseizoen nogal druk geworden is. Wij zijn er in september, dus het is wel gezellig levendig, maar niet té druk.

Vandaag doen we het rustig aan en verkennen we het stadje op ons gemak. We wandelen over de boulevard, langs de terrasjes en genieten van de sfeer. Later gaan we naar het strand, we trekken de schoenen uit, even met onze voeten in het water. Het heldere water, de zon en het uitzicht op het stadje maken het moment compleet. We blijven nog even zitten, kijken om ons heen en genieten.

Vanmorgen zijn we al heel vroeg opgestaan voor onze vlucht, dus we besluiten in de namiddag even uit te rusten. Dat is heel normaal in Griekenland en hoort bij de messimeri. De messimeri is de rustperiode in de middag, meestal tussen ongeveer 14.00 en 17.00 uur. Winkels sluiten vaak even, het wordt stiller op straat en veel Grieken nemen de tijd om te slapen, wat te eten of gewoon rustig thuis te zijn. Het is een moment om te ontsnappen aan de warmte en weer energie op te doen voor de rest van de dag en avond. 

Zodra de avond valt, wandelen we opnieuw naar de haven om te genieten van de prachtige avondschemering. Bij één van de gezellige bars bestellen we onze eerste cocktail van deze reis. Het uitzicht op de rots en het verlichte kasteel van Parga is prachtig.

Het is tijd om te gaan eten. Ons oog valt op taverne Lithos, gelegen aan een van de pleintjes in het oude centrum. De rij wachtenden voor de deur zegt eigenlijk al genoeg. En inderdaad: het eten is heerlijk, de prijzen zijn prima en het personeel bijzonder vriendelijk. Als afsluiting krijgen we een stukje revani, een traditionele Griekse cake van het huis. Een mooi gebaar en een fijne afsluiting van onze eerste dag in Parga. Voldaan keren we terug naar ons appartement.

De volgende ochtend staan we vroeg op, want we willen twee bekende bezienswaardigheden in de regio bezoeken: de Acheronrivier met haar bronnen en het antieke Necromanteion. Beide liggen op ongeveer drie kwartier rijden met de auto van Parga. Wie zelf niet wil rijden, kan meegaan met een georganiseerde excursie, maar wij kiezen liever voor de vrijheid van onze huurauto.

Voor vertrek ontbijten we bij The Green Bakery. We zijn deze zaak de dag ervoor tegengekomen tijdens onze wandeling en het ziet er uitnodigend uit. Het blijkt een goede keuze. Het ontbijt is overheerlijk, dat is niet zo vreemd, want de eigenaren hebben ook één van de beste banketbakkerijen van Parga, direct ernaast gelegen. De setting is idyllisch en doet zijn naam eer aan: een terras omgeven door bloemen en planten. Ondanks de buitentemperatuur van dertig graden is het hier heerlijk koel.

Na het ontbijt rijden we richting de Acheron. Deze rivier speelde in de oudheid een belangrijke rol in de mythologie en stond bekend als één van de rivieren van de onderwereld. Tegenwoordig is het een populaire plek voor wandelaars en natuurliefhebbers. 

We volgen de rivier tot waar de weg eindigt en parkeren de auto in de schaduw van een boom bij een taverne. Langs het water staan tafeltjes waar bezoekers genieten van een drankje. Sommigen hebben hun biertje al in de hand, maar wij drinken eerst nog maar eens een kop koffie en een verse jus d’orange. Na de drankjes besluiten het avontuur aan te gaan en lopen we stroomopwaarts langs de rivier. Het water is kristalhelder en niet diep; op de meeste plekken komt het slechts tot aan de knieën. Op een bepaald punt kunnen we niet meer met droge voeten verder, dus de schoenen gaan uit en we gaan de rivier in. Het water is ijskoud, maar dat maakt ons niet uit. De ervaring om door de kloof van de Acheron te lopen is onvergetelijk. De natuur is overweldigend mooi en even verderop zien we hoe een bron rechtstreeks uit de rotswand ontspringt. We keren weer terug naar het beginpunt en nemen wederom plaats op het terras onder de bomen, waar we een heerlijke choriátiki (Griekse salade) bestellen. 

Een uurtje later rijden we door naar het Necromanteion, het orakel van de doden. In de oudheid kwamen mensen hierheen om contact te zoeken met het hiernamaals, waardoor deze plek een soort mythische betekenis had. Bij de ingang kopen we tickets en lopen naar de oude kerk die meteen opvalt. Op het terrein zien we de restanten van muren, kamers en grote aardewerken potten die laten zien hoe het heiligdom vroeger was ingericht. Terwijl we er rondlopen, beseffen we hoe bijzonder het is om op zo’n historische plek te staan, waar eeuwenlang belangrijke rituelen plaatsvonden.

In de namiddag keren we terug naar Parga om alle indrukken van de dag te laten bezinken. Tegen zonsondergang wandelen we omhoog naar het kasteel van Parga. Naast het kasteel ligt het sfeervolle restaurant Kastro, waar we vanavond willen dineren, met het mooiste uitzicht van Parga. De tafeltjes op de eerste rij zijn al gereserveerd, maar ook de tweede rij, iets hoger gelegen, biedt een spectaculair uitzicht. We genieten zowel van het eten als van het uitzicht op het stadje, de zee en het eilandje met de witgekalkte kerk in de baai. Wanneer het donker wordt en de lichtjes overal aangaan, is het een betoverend gezicht.

Terwijl we teruglopen, maken we plannen voor morgen. Zullen we met de auto de mooiste stranden in de omgeving verkennen of kiezen we voor de bootexcursie naar Paxos en Antipaxos? Na een blik op het vaarschema en de foto’s van de excursieboot Vicky is de keuze snel gemaakt: We gaan naar Paxos!

De volgende ochtend staan we vroeg op. De boot vertrekt om 10.00 uur, maar wij zijn al om 9.15 uur bij de aanlegplaats van de Vicky om een goede plek aan boord te bemachtigen en dat lukt! De tocht kost € 35 per persoon.

Omdat we nog niet hebben ontbeten, bestellen we aan boord een tosti, een ijsthee en natuurlijk een frappé. De boot zit helemaal vol en zodra Griekse muziek uit de luidsprekers klinkt komt de sfeer er meteen in. Binnen een uur varen we naar Loggos, de op twee na grootste badplaats van Paxos. We maken een korte rondvaart langs de kust, zodat iedereen foto’s kan maken, en zetten daarna koers naar Lakka, de op één na grootste plaats van het eiland. Hier hebben we ruim anderhalf uur de tijd om rond te wandelen. Lakka is een charmant en rustig dorp met smalle straatjes, pleintjes en leuke winkels en tavernes, typisch Grieks.

Na ons bezoek aan Lakka vervolgt de boot haar tocht naar het eiland Antipaxos, dat bekendstaat om zijn tropisch ogende stranden en het intens turquoise zeewater. Wanneer we de baai van Voutoumi naderen is het water zo helder dat je de schaduwen van de meeuwen op de zeebodem kunt zien. De kapitein gooit het anker uit en kondigt aan dat we hier ongeveer een uur zullen blijven. Binnen enkele minuten duiken de eerste passagiers enthousiast het water in. Ook wij laten ons niet kennen: zwemkleding aan en hup, het water in. Het is even fris, maar de ervaring is heerlijk. Na het zwemmen genieten we aan boord van een broodje en een koud drankje. De sfeer is goed: er klinkt Griekse muziek en iedereen geniet zichtbaar. Een groep Grieken uit Cyprus begint spontaan te dansen op het ritme van de bouzouki.

Vanaf Antipaxos varen we vervolgens naar Gaios, de hoofdstad van Paxos, waar we nog anderhalf uur kunnen rondwandelen. De boot meert aan bij de kade van dit mooie havenplaatsje, dat meteen indruk maakt door de pastelkleurige gebouwen langs het water. We wandelen door het centrum, bekijken enkele winkeltjes met lokale producten en genieten van een ijskoud biertje op een schaduwrijk terrasje. 

Aan het einde van de middag varen we terug naar Parga. Langzaam komt de kust van het vasteland weer in zicht en in de late namiddag meren we aan in de haven. We stappen met een voldaan gevoel van boord, ook deze excursie is een aanrader. Na een verfrissende douche in ons appartement wandelen we richting boulevard. De zon is net onder, de lucht kleurt oranje-roze en de lichtjes weerspiegelen in het water. We schuiven opnieuw aan bij taverne Lithos. Het is ons zo goed bevallen dat we graag nog meer gerechten van de kaart willen proeven. En eerlijk is eerlijk: die heerlijke lokale witte wijn smaakt vandaag minstens zo goed als de vorige keer. Sommige plekken zijn gewoon té fijn om maar één keer te bezoeken. De volgende ochtend zetten we koers richting Ioannina, maar voordat we vertrekken, drinken we nog een frappé op een terrasje met uitzicht op de haven.

De rit van Parga naar Ioannina is zeer aangenaam. Eerst rijden we een stuk over de provinciale weg, vervolgens komen we op de autosnelweg en voordat we het weten zijn we in Ioannina-stad, hoofdstad van de gelijknamige regio. Ioannina is de hoofdstad van de regio Epirus en ligt prachtig aan de westkant van het Pamvotida-meer, op zo’n 445 kilometer van Athene. Met ongeveer 90.000 inwoners voelt de stad levendig en gezellig aan. Terwijl wij door de straten wandelen, zien we studenten en scholieren in groepjes langs de winkels lopen, lachend en druk in gesprek. Het geeft Ioannina een jonge, energieke sfeer.

De stad wordt omringd door bergen en ligt op een hoogvlakte. Het bekendste symbool van Ioannina is het meer, met in het midden een klein eiland. Daar vind je kloosters en musea die laten zien hoe het leven hier vroeger was, in de tijd van Ali Pasha. Ook het kasteel van Ioannina is een echte must-see. Het is één van de oudste kastelen van Griekenland en geeft een goed beeld van de lange geschiedenis van de stad.

Ioannina staat bekend om zijn multiculturele verleden: eeuwenlang leefden er Grieken, Turken en Joden samen. In de oude stad zijn nog moskeeën, kerken en een synagoge te zien. Daarnaast zijn er verschillende musea, zoals het Archeologisch Museum, het Byzantijns Museum en het Gemeentelijk Museum. Dankzij de ligging is Ioannina een uitstekende uitvalsbasis om Epirus te verkennen, met onder andere de Zagoria-dorpen, de Vikos-kloof en de grotten van Perama in de buurt. Nadat we hebben ingecheckt in ons hotel tegenover “to Roloi ton Ioanninon” (de klokkentoren van Ioannina), wandelen we via het parkje “Parko Iroon” naar het meer. In het park staan borstbeelden van Griekse helden uit de Ottomaanse tijd, leuk om even langs te lopen.

We zijn op zoek naar een taverne voor de lunch. De keuze is enorm, dus we laten Tripadvisor even meebeslissen en we kiezen uiteindelijk voor restaurant Dodoni, dat opvallend goede beoordelingen heeft. De gerechten zijn er typisch Grieks, de porties gigantisch en alles smaakt uitstekend. Ook de prijzen zijn heel vriendelijk, net als de bediening.

Na de lunch lopen we richting het centrum, waar moderne winkels en traditionele zaakjes elkaar afwisselen. Vanaf daar wandelen we door naar de beroemde vesting van Ioannina. Binnen de vestingmuren wonen gewoon mensen, wat het extra bijzonder maakt. Tussen de huizen liggen ook een aantal belangrijke bezienswaardigheden, zoals Its Kale (de vroegere residentie van Ali Pasha), verschillende historische moskeeën, het Byzantijns Museum en het Ethnografisch Museum. 

Via de centrale kasteelpoort lopen we de stad weer in en komen uit op de boulevard. Wat een levendigheid! Overal zien we gezellige terrasjes en mensen die genieten van het moment. Jong en oud door elkaar, de sfeer is relaxed en gezellig. Vanaf hier zien we ook bootjes vertrekken naar het eiland, dat geen echte naam heeft; de locals noemen het gewoon to Nisi (het eiland). Je vaart er vanaf de boulevard met een klein bootje in een paar minuten naartoe. Er wonen nog steeds mensen, vooral vissers en families die er al generaties lang leven. Je vindt er smalle straatjes, traditionele huizen en een paar oude kloosters. Op het eiland vind je ook het Ali Pasha Museum. Het zit in een oud klooster waar Ali Pasha zich in 1822 verstopte en werd vermoord. In het museum leer je meer over zijn leven en de geschiedenis van Ioannina. Het is een mooie, korte uitstap vanuit de stad Ioannina.

We lopen terug richting het centrum, naar de wijk van de Oude Markt die hier vlakbij ligt. In dit gebied komen verschillende winkelstraten samen en het is er altijd gezellig druk. Je vindt er veel cafés, cocktailbars en tavernes, dus keuze genoeg om even neer te strijken. Wat ons meteen opvalt, zijn de vele juweliers. Dat is geen toeval. Ioannina staat al eeuwen bekend om het werken met zilver. Vroeger maakten vakmensen hier sieraden en andere zilveren voorwerpen en die traditie is tot op de dag van vandaag gebleven. Het hoort echt bij Ioannina. Vooral de Averof-straat en de Anexartisias-straat mag je niet overslaan als je van winkelen houdt. De leukste terrasjes om te bezoeken vind je in de Lord Byron-straat, een autovrije winkelstraat. Aanraders zijn de tavernes ‘Metsovitiki Folia’ en ‘Balsamico’. Voor een drankje is de bar ‘Palia Agora’ een echte aanrader; de gezellige decoratie met lampjes en bloemen zorgt voor een unieke sfeer.

Ioannina is een fijne winkelstad met een traditionele winkels met lokale producten, goede delicatessenzaken met streekzuivel en vleeswarenen natuurlijk souvenir- en modewinkels. Er zijn grote ketens zoals ZARA en H&M, maar ook winkels met Griekse modemerken. In het centrum genieten we van een kop koffie en een wandeling door de winkelstraten. Daarna lopen we opnieuw richting het kasteel, waar we een mooie ronde maken om de vesting. We zien wandel- en fietspaden, er wordt ook veel gebruik van gemaakt door joggers. 

Vroeg in de ochtend zijn we al op de been, want vandaag gaan we naar de Zagorochoria, ook wel de Zagori-dorpen genoemd. Het weer is stralend zonnig, het wordt vandaag 28 graden. Zagori is een schitterend bergachtig gebied ten noorden van de stad Ioannina. Meer dan veertig dorpen liggen hier verspreid in het groen, het ene nog mooier dan het andere. Veel van deze dorpen zijn klein en met elkaar verbonden door oude stenen wandelpaden. Het is een echt natuurparadijs: door het gebied stroomt de rivier Aoos en hier bevindt zich ook de indrukwekkende Vikos-kloof. Eigenlijk zou in Zagori gerust een week of langer kunnen doorbrengen, maar bij gebrek aan vrije dagen maken we deze keer een dagtrip naar dit mooie gebied.

Na het ontbijt stappen we in de auto en rijden we naar het prachtige dorp Aristi. De route ernaartoe is adembenemend en duurt minder dan een uur. We zien hoge bergen, dichte bossen en overal groen. Het is rustig op de weg en de wegen zijn uitstekend, wat de rit extra prettig maakt. In Aristi maken we onze eerste stop om mooie beelden te schieten en te genieten van de rustige omgeving. Op dat moment arriveert er ook een busje van Alpine Zone, dat hun gasten komt ophalen. Alpine Zone organiseert raftingtochten op de Voidomatis-rivier, iets verderop. Ze begeleiden groepen met ervaren gidsen en zorgen voor professionele uitrusting en veiligheid. We hebben deze mensen een paar jaar geleden op de vakantiebeurs in Utrecht ontmoet, dus het is erg toevallig dat we elkaar hier weer tegenkomen. Ze bieden ons zelfs aan om mee te gaan raften. Er zijn nog twee plekjes vrij, maar vriendelijk slaan we het aanbod af, want we willen vandaag nog meer dorpen van de Zagarochoria bezoeken. Met een vriendelijke groet rijden ze verder en wij vervolgen onze weg, wat een onverwacht moment onderweg. Een paar minuten later staan we bij de smalle brug van de Voidomatis, ook wel de Aristi-brug genoemd. Enkele tientallen gasten wagen een duik in het ijskoude water, terwijl anderen zich klaarmaken voor het raften. 

Vanaf hier begint een opvallende weg met haarspeldbochten die ons naar Megalo Papingo zal leiden. Deze spectaculaire route, die je vaak in reistrailers en vlogs op internet tegenkomt, is een van de bekendste en meest indrukwekkende bergroutes van Griekenland. Het is prachtig om hier te rijden. Halverwege stoppen we om ook hier onze drone te laten vliegen en maken we prachtige beelden. Een kwartier later komen we aan in Megalo Papingo, één van de grotere en bekendste dorpen van Zagori. We parkeren de auto op de grote parkeerplaats en lopen via de straatjes omhoog het dorp in. De huizen zijn allemaal gebouwd van natuursteen en hebben die typische, traditionele uitstraling. Het ziet er sfeervol uit. Bij het café zitten mensen buiten te praten en in de smalle steegjes komen we veel wandelaars tegen. Voor velen begint hier een van de vele wandelroutes die in en rond het dorp zijn uitgezet. 

Onze volgende stop is Mikro Papingo, dat iets hoger ligt. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht! We kijken tegen het steile Astraka-gebergte. In Mikro Papigo liggen de vertrekpunten van verschillende wandelpaden die leiden naar het Tymfi-gebergte, de Astraka-berghut en de Drakolimni. De Astraka-berghut ligt hoog in de bergen bij Papingo en is een bekende plek voor wandelaars. Veel mensen gebruiken de hut als rustpunt of om te overnachten tijdens hun tocht door het Tymfi-gebergte. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de ruige bergtoppen. Vanuit de berghut kun je verder wandelen naar de Drakolimni, wat letterlijk ‘drakenmeer’ betekent. Dit bergmeer ligt hoog in de bergen en is alleen te voet bereikbaar. Volgens oude verhalen leefden hier draken. Tegenwoordig kom je er vooral voor de rust, de natuur en het bijzondere landschap. Een leuk café met geweldig uitzicht is het terras van Ikoyenia Traditional Lodge. We nemen er plaats en blijven er lange tijd zitten om van de omgeving te genieten. Vanaf hier kijken we prachtig uit op de “Torens van Astraka”, zoals de hoge, steile rotsformaties worden genoemd.

Het is inmiddels etenstijd en we twijfelen even: blijven we hier iets eten of rijden we verder? Uiteindelijk besluiten we door te rijden naar het dorp Vikos, waaraan de beroemde kloof haar naam te danken heeft. Om er te komen rijden we eerst terug naar Aristi, waar we de afslag naar Vikos nemen. In totaal duurt de rit ongeveer 30 minuten. Op het kleine plein van Vikos liggen twee tavernes, leuk om straks iets te eten, maar eerst wandelen we naar het uitkijkpunt over de Vikos-kloof. Bij aankomst staat er een grote groep ouderen die wordt rondgeleid. Zodra zij vertrekken, hebben wij het uitkijkpunt bijna voor onszelf en kunnen we opnieuw prachtige beelden maken en genieten van het waanzinnige uitzicht. Daarna lopen we terug naar het pleintje en nemen plaats bij Tavern Vikos Gorge. Het is inmiddels druk: de groep ouderen heeft zich op het grote terras geïnstalleerd. De eigenaresse ziet ons even twijfelen, komt naar ons toe en verzekert ons dat we ons geen zorgen hoeven te maken, we worden snel geholpen en dat gebeurt ook.

Wat ons in Epirus opvalt, is dat je tegenwoordig bijna overal Vikos cola krijgt als je een cola bestelt. Vikos is in heel Griekenland bekend om het bronwater, een beetje te vergelijken met Spa in België en de laatste jaren maken ze ook frisdranken, waaronder cola. Bij bijna alle cafés en terrasjes in Epirus krijgen we dus Vikos cola geserveerd, en eerlijk is eerlijk: het smaakt erg goed. Behalve… je raadt het al: bij Taverna Vikos Gorge, in het dorp Vikos zelf. Daar schenken ze gewoon Coca-Cola. Dat vinden we zo opvallend dat we er hard om moeten lachen. Zou Coca-Cola hier misschien een speciale deal hebben gesloten?

Ondertussen komt de zoon van de eigenaresse bij ons aan tafel en we bestellen een paar kleine voorgerechten. Eén daarvan zou tirokafteri moeten zijn… althans, dat denken we. Het ziet er namelijk anders uit dan we gewend zijn. In Griekenland kan een gerecht met dezelfde naam per streek verschillen, dus we laten het eerst zo. Toch blijft het een beetje knagen: is dit wel tirokafteri? We vragen het aan de jonge ober. “Jullie hebben wel een bijzondere tirokafteri, hoe maken jullie die?” Hij schrikt even en biedt meteen zijn excuses aan. Het blijkt helemaal geen tirokafteri te zijn, maar galotyri. “Ik heb me vergist,” zegt hij eerlijk. Geen probleem natuurlijk we eten het met plezier en zijn weer een Griekse smaakervaring rijker. Galotyri is trouwens een traditioneel zacht kaasproduct uit Epirus, met een romige structuur en een frisse, lichtzure smaak. Het wordt gemaakt van schapen- of geitenmelk en lijkt qua uiterlijk wat op tzatziki. Bij het afrekenen zien we dat de galotyri niet op de kassabon staat. “Van het huis,” zegt de ober met een glimlach. Wat vriendelijk! 

Voordat we terugrijden naar Ioannina willen we nog één dorp bezoeken: het sfeervolle Monodendri, dat hoog op de kliffen van de Vikos-kloof ligt. De afstand is slechts 24 km, maar door de vele bochten en een paar tussenstops doen we er ongeveer 45 minuten over. De route loopt via Kato Pedina en Vitsa. We parkeren de auto vlak bij het centrum en wandelen het gezellige pleintje op. Er zijn meerdere terrasjes en winkeltjes en het is er gezellig druk. Hier drinken we straks nog iets fris. Vanuit het dorp volgen we een calderimi, een traditioneel geplaveid ezelpad, naar het kerkje Agia Paraskevi, dat in de 15e eeuw werd gebouwd en letterlijk op de rand van de klif staat. De wandeling duurt iets meer dan een kwartier, maar eenmaal boven worden we beloond met een schitterend uitzicht. Na ons drankje bij café “Plateia” en het genieten van de ontspannen dorpssfeer, rijden we terug naar Ioannina. De terugreis verloopt vlot; binnen veertig minuten parkeren we de auto alweer bij ons hotel. Het is onze laatste avond in de stad, dus ’s avonds kopen we nog wat souvenirs en cadeautjes. We sluiten de dag af met een heerlijke pita gyros bij een tentje dat precies tegenover de stadsmuren ligt, vlak bij het meer. Het is weer ontzettend lekker!

De volgende dag pakken we onze spullen en stappen in de auto, want we gaan op weg naar Lefkas! Hierover vertellen we meer in een volgend artikel. Houd ons weblog in de gaten!