Van Patmos naar Lipsi

Door: Sancha Schuurs

“Mogen onze fietsen mee op de boot?” vraag ik aan de kapitein van Patmos Star. “Ja hoor, geen probleem!” en hij helpt persoonlijk om ze op een veilige plaats op het benedendek te stallen. Vanaf het bovendek kunnen we mooi de marathon zien die nu gaande is. 

Vandaag gaan we naar Lipsi, een eilandje dat al lang op mijn verlanglijstje staat. Het is maar 15 vierkante kilometer en er wonen 800 mensen. Het eiland Lipsi ligt tussen Patmos en Leros en het dorp Lipsi is het enige dorp op het eiland.

We komen aan in een schilderachtige baai met een grote haven waar een boulevard langs loopt met gezellige terrasjes. Dus beginnen we maar met een ijskoffie. Boven het dorp torent de prachtige kerk van Agios Ioannis Theologos uit. Geen vervelend uitzicht…

Dan nemen we de fiets en rijden eerst een rondje langs de haven. Helemaal rechts daarvan staat de kapel van Agios Nikolaos. Van daaruit rijden we de heuvels in en passeren nog enkele kleine kerkjes. De weg leidt naar de baai van Katsadia. Aan de linkerkant van de weg zien we de karakteristieke wit-blauwe kapel van Agios Spyridon, die uitkijkt over de zee. In het water liggen zeilboten en jachten.

Met een omweg rijden we terug en komen aan bij de kerk van Agios Ioannis Theologos. In de kerk zijn twee vrouwen kransen aan het vlechten van bladeren. “Wat een prachtige kerk,” zeg ik. “Alle kerken hier zijn mooi. Je moet daar kijken, dat is de icoon van Panagia Mavri, de Zwarte Madonna,” wijst een van hen. En ze legt uit: “Dit icoon uit 1500 is heel belangrijk voor ons, eilandbewoners. Vroeger waren dat vooral vissers en door de eeuwen heen hebben zij tot de Zwarte Madonna gebeden voor een behouden vaart en bescherming tegen ziektes of piraten.”

Het eiland heeft nog een andere legendarische icoon: de Panagia tou Charou (Maria van de Dood). Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in april 1943, bad een plaatste een jonge vrouw om bevrijding van de bezetter en legde een bosje witte lelies bij de icoon. Door de hitte verdorden die. Maar tijdens de grote feestdag op 23 augustus begonnen de dode takjes op onverklaarbare wijze nieuwe knoppen te produceren en bloeiden de lelies weer volledig op. Dit wonder herhaalt zich elk jaar in augustus. Dat heeft ervoor gezorgd dat Lipsi is uitgegroeid tot een belangrijk pelgrimsoord. 

We dalen wat door de smalle straatjes. En ik moet natuurlijk de Ageriko proberen, de witte wijn die door Lipsi Winery gemaakt wordt. “Kan ik ook ergens de zoete rode wijn van de Fokiano-druif kopen en touloumotiri?” “Gewoon in de supermarkt,” antwoordt de serveerster van To Avli Botanico. “Alleen is die nu gesloten en die gaat pas om 5 uur weer open.”

Dat is echt jammer, want dat zijn de specialiteiten van Lipsi. De beroemde, zoete rode wijn gemaakt van de Fokiano-druif werd vroeger zelfs naar het Vaticaan gestuurd voor de mis. En de lokale kaas, touloumotiri, wordt gemaakt van geiten- en schapenmelk die rijpt in een geitenhuid (touloumi). Om 16.00 gaat de boot weer terug. En die hebben we gelukkig niet gemist.

To avli botanico op Lipsi is een heel gezellig met een sfeervolle binnentuin. Je kunt er een boek lezen uit hun eigen bibliotheek of een spelletje spelen. ‘s Avonds verandert het in een bistro met fingerfood en kleine hapjes.